Dankzij de noodhulp zijn er ruim 100.000 mensen van hulp voorzien door de inzet van zo’n 300 vrijwilligers en hebben we 560.000 euro ontvangen en 520.000 euro uitgegeven via onze partners Karuna Nepal en SVSI. Wat kan er veel gebeuren in een korte tijd en kan de wereld voor altijd anders zijn.

 

Tijdens deze periode is er niet zomaar gewerkt, maar vol overgave, hart en ziel om zoveel mogelijk mensen zo snel mogelijk te bereiken. Dat geeft een bijzonder sterk gevoel voor alle deelgenoten.

 

Wat waren nou de krachten van deze hele noodhulp die via onze fondsen is verstrekt?

  • De zeer snelle en intensieve communicatie met onze partners en donateurs, waardoor heel snel geschakeld en gehandeld kon worden. Zo waren we de dag na de aardbeving al in staat om de eerste gelden aan te bieden waar direct medicijnen van konden worden gekocht. Hiermee liepen we duidelijk voor de andere organisaties uit. Zo zijn vele mensen letterlijk het leven gered en velen zijn van onderdak en voedsel voorzien.
  • Het verstrekken van de eerste shelters. Deze zijn inmiddels zo’n groot succes dat vele organisaties dit hebben overgenomen en in alle getroffen gebieden de shelters geplaatst worden. Het gevolg is wel dat het verkrijgen van de golfplaten erg lastig is geworden.
  • Het werken met Nepalese vrijwilligers. Tijdens mijn bezoek kwam ik erachter dat vele grote organisaties veel extra manschappen hebben ingehuurd uit andere landen voor het verstrekken van noodhulp. Echter, net als in ieder land, wil men in dit soort ramptijden de eigen landgenoten heel graag zelf helpen. Kijk naar onze watersnoodramp of recent het neerstorten van de MH17, wij waren er ook massaal voor de slachtoffers en/of achtergebleven familieleden. Ondanks het drama wat eronder ligt, verbroedert het en brengt het mensen tot elkaar. Vrijwilligerswerk is ook een vorm van rouwverwerking: men kan iets doen. Van de 27 miljoen Nepalezen zijn er naar schatting 2 miljoen direct geraakt door de aardbeving, niet iedereen is een slachtoffer en de anderen steken dan graag hun handen uit de mouwen voor hen die wel zwaar getroffen zijn!
  • De lokale inkoop van de goederen die verstrekt zijn. Dit heeft de lokale economie bevorderd.
  • De samenwerking met andere organisaties, in Nederland maar zeker ook in Nepal.

 

Wat waren uitdagingen?

  • Het coördineren van de verschillende partijen/organisaties en mensen zodat activiteiten gestroomlijnd plaats konden vinden. En ook al denk je het goed geregeld te hebben (zoals met het noodhospitaal in Sindhupalchok), dan kun je toch nog verrast worden (met de komst van het Rode Kruis die hetzelfde voor ogen had).
  • Goed communiceren. Een vergissing of miscommunicatie is snel gemaakt. Check check dubbelcheck bleef een constante activiteit. Ondanks deze checks ging het toch nog wel eens verkeerd, zoals het overleg met de donor van de 70 Waka Waka oplaadlampjes; wij dachten er 40 vrij te mogen weggeven aan anderen en 20 aan de lokale organisatie waar de donor bij betrokken was, de donor dacht precies andersom. Geen levensbedreigende zaken, maar wel heel vervelend.
  • De druk op de zeer snelle operatie. Ik schat in dat dat hier en daar tot minder efficiënte taferelen heeft geleid. Ook waren de morele afwegingen soms verschrikkelijk moeilijk, zo niet onmogelijk om te maken. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de hulp die spontaan en direct verstrekt is aan het gezin met een verkracht geestelijk gehandicapte dochter. Deze hulp was voor dit gezin heel hard nodig, maar leidde ertoe dat er 1 dag niet gewerkt kon worden aan de bouw van shelters in Bhaktapur, waardoor andere gezinnen met een gehandicapt gezinslid langer moesten wachten. Dit soort morele afwegingen zijn en blijven ongelofelijk moeilijk, maar leiden wel tot minder efficiency als je puur kijkt naar de output.

 

Voor een volledig verslag kunt u onderstaand document downloaden:

Eindrapportage Noodhulp Nepal